در روزی که آسمان، آینهدارِ زمین شد و خورشید بر بلندای غدیر ایستاد تا گواهِ پیمانی جاودانه باشد، دستی به آسمان رفت و عالَمی روشن شد. آن روز، نه تنها نامِ علی (علیهالسلام) که معنای ولایت بر پیشانیِ تاریخ نشست و دین، به کمالِ خویش رسید.
غدیر، چشمهایست که از آن روز تا کنون نخشکیده؛ زلالی که هر دل تشنهی حقیقت، از آن سیراب میشود. غدیر، یعنی پیوندِ دستهای مهربانی، یعنی ادامهی راهِ نبوت در آینهی امامت، یعنی فریادی که قرنها در گوشِ جانِ مؤمنان طنینانداز است: «مَن کُنتُ مَولاهُ فَهذا عَلیٌّ مَولاه.»
امروز، دلها را به نسیمِ این عید بسپاریم و دستها را به دعا برداریم؛ که خوشا به حالِ آنکه قلبش، خانهی محبتِ مولاست.
این عیدِ سعید، فرخنده و مبارک، و دلهایتان همواره روشن به نورِ حقیقت باد. 🌸